Liefdesverdriet

De laatste weken was ze stil geweest en onbenaderbaar. Thuis gekomen van school maakte ze niet meer de omweg door de keuken, waar hij zijn krant zat te lezen, om met aandoenlijke theatraliteit haar hart te luchten over de dagelijkse ups en downs. Ze beende nu rechtstreeks de trap op, naar haar eigen kamer. Ze sloot de deur dan vervolgens met een dergelijke nadrukkelijkheid, dat er een onzichtbaar pantser vóór hing. Hij hoedde zich ervoor, dat te willen doorbreken. Ook als ze ’s avonds aan tafel zat, leek er van haar zielsverlaten ogen een stilzwijgend, stellig verbod uit te gaan: het verbod om haar aan te spreken op andere dan alledaagse zaken zoals de was en de dienstregeling van de bus.

Diagnose: liefdesverdriet. Zijn hart kromp ineen – maar hij vermande zich. Sinds Sonja veertien was, had hij min of meer gewacht op dit fenomeen. Het hoorde erbij, hield hij zichzelf met krampachtige luchtigheid voor. In zijn puberteit was ook hij vaak gekweld door kansloze verliefdheden. Daar moest zij op haar beurt nu doorheen – en het zou haar lukken. Niettemin had hij haar zo graag ervoor behoed. Het liefst nog had hij de anonieme jongen die schuldig was aan zoveel ontreddering eigenhandig de oren van het hoofd getrokken.

***

Enkele dagen voor de reis was ze opeens uit haar schulp gekropen en was haar stemming als bij toverslag omgeslagen in euforie. De schimmige boosdoener op de achtergrond van haar drama kreeg nu ook een naam en een gezicht. Thomas, zo heette hij, zag haar sinds kort helemaal zitten. Tot overmaat van geluk zou hij ook meegaan naar Barcelona. De uitwisselingsreis zou een wittebroodsweek worden. Ze was de koninginnen van alle goed aflopende sprookjes te rijk.

Als vader probeerde hij haar geluk te delen, maar dat kon hij slechts knarsetandend opbrengen . Zijn gevoel van opluchting en vreugde was halfslachtig. Hij bleef zijn hart vasthouden. Als er ook maar één krasje op haar ziel kwam, zou Thomas daarvoor branden in de hel, beloofde hij zichzelf in het melodrama van zijn innerlijke dialogen.

Hij hoopte dat hij deze waarschuwing duidelijk genoeg neerlegde in de handdruk die hij de jongen gaf bij het afscheid op Düsseldorf – nadat hij tijdens de omarming van zijn dochter had gemerkt dat hij voortaan een andere Sonja zou omhelzen, een Sonja die niet meer van hem alleen was.

***

Toen op maandag 23 maart, op de avond voor haar terugreis, dat wanhopige telefoontje kwam uit Barcelona en hij uit haar eerste snikken al opmaakte dat Thomas haar ziel aan diggelen had geslagen, betrapte hij zichzelf beschaamd op een triomfantelijk gevoel. Triomfantelijk was misschien het juiste woord niet. Het was eerder het bitterzoete geluksgevoel over het feit dat zijn rol van vaderlijke vriend niet was uitgespeeld. Dit verdrong de woede, waartoe hij zich een dikke week geleden nog in staat had geacht.

Hij probeerde haar te troosten met het vooruitzicht van een middagje shoppen in Düsseldorf, na de landing , en met andere hartverwarmend bedoelde beloftes. Deze ketsten echter af op de granieten muur van haar wanhopige verdriet. De clichés, waarvan vaders zich nu eenmaal bedienen bij het liefdesverdriet van hun kinderen, smaakten in zijn eigen mond bedorven. ‘De wereld vergaat niet, meisje!’ hoorde hij zichzelf bijvoorbeeld opdreunen, bij gebrek aan betere woorden.

***

‘De wereld vergaat niet, meisje.’ Hij herhaalde het meermalen in het denkbeeldig gesprek dat hij met haar voerde, toen hij op dinsdag 24 maart achter het stuur zat van zijn auto, op weg naar het vliegveld om haar op te halen. ‘De wereld vergaat niet. Echt niet.’ Zo repeteerde hij, alsof hij in haar plaats zichzelf moed in sprak.

Toen klonk uit zijn autoradio dat bericht. Zijn inwendige dialoog kwam abrupt tot stilstand – niet met een schok, maar zo banaal en geruisloos als een radioverbinding die uitvalt. De rijdende auto leek stil te staan in een wereld die onverschillig aan hem voorbij raasde. Het geluid van de  automotor leek van ver te komen, als het geronk van een vliegtuig. Op de automatische piloot van zijn kleine hersenen wist hij de auto aan de kant van de weg te zetten.

Zijn wereld was vergaan. Om 10.40 uur, in de Franse Alpen.

One thought on “Liefdesverdriet


Geef een reactie