En als het nu toch eens een aanslag is?

De afgelopen week was ik niet in staat om ergens een uitgesproken mening over te hebben. Dat is lastig. Een mening is de zwaartekracht van de ziel. Zonder mening voel ik me als André Kuipers in zijn ruimteschip: gewichtloos en bij gebrek aan tegenkracht lijdend aan allengs verslappende mentale spieren.

Kon ik dan nog tenminste ergens over gekwetst zijn. Gekwetst zijn geeft immers óók een verankering. Ook dat lukte me niet. Ik probeerde het wel hoor. Kon ik als ‘christen’ niet delen in het martelaarschap van de SGP? Deze folkloristische vereniging, een relict uit de Tachtigjarige Oorlog, trok namelijk bij het Europese Hof van de Rechten van de Mens aan het kortste eind. Inzet was het recht om vrouwen te mogen uitsluiten van de actieve beoefening van de politiek. “Het secularisme heeft het weer eens op ons gemunt!” – werd al weer geroepen. Ik reageer dan, zoals ik doe als iemand op een stralende dag waarschuwt voor naderend onweer. Ik kijk naar de hemel en zie dat er geen vuiltje aan de lucht is. Overigens wreef ik óók niet triomfantelijk in mijn handen. Ik genoot niet van de zoveelste poets die het atavistische jenevergenootschap werd gebakken. Leedvermaak is mij vreemd, zeker bij dergelijke marginale groepen.

Opwinden kon ik me ook al niet over de Ongelukkige Uitspraken van Frank de Boer. (Wie dat is? Iets met voetballen. Weet ik veel.) Hij verklaarde de ondervertegenwoordiging van homo’s in de topsport met hun eigenaardige motoriek. Het Gilde der Gelijkgeslachtelijk Gerichten dreigde hem terstond te stenigen en te bedelven onder een berg polstasjes. “Ach, laat die man toch”, dacht ik: “Spreekt hij een keer een moeilijk woord foutloos uit: is het weer niet goed! Dat die man op school niet meekwam en daarom maar is gaan voetballen, daar kan hij niks aan doen. Laat hem toch wedijveren met de SGP in primitieve opvattingen. Dat is ook sport.”

Ik mis het talent om gekwetst te worden. Er zijn ook gewichtiger zaken. Assad bijvoorbeeld, die zijn eigen volk nu uitmoordt, omdat hij als een kat in het nauw zit. Assad die weet dat hij het punt is gepasseerd waarop hij een vreedzame oplossing kan overleven. Gewichtiger is ook de aanslag op Iraëli’s in Bulgarije. De terrorist in kwestie wilde blijkbaar een luguber jubileum vieren, veertig jaar na de aanslag tijdens de Olympische Spelen in München. Hij koos alleen een makkelijker doelwit dan zijn voorbeelden van toen. Hij kon ongehinderd door veiligheidsmaatregelen zijn slag slaan. Misschien is dit alsnog een aanleiding om straks die twee minuten stilte te houden bij de opening van de Spelen – die anders toch maar een propagandafeestje voor ’s werelds dictaturen zijn.

Een eenzame gek, een ‘lone wolf’: met die uitdrukking wordt zo iets al gauw gebagatelliseerd. Dan hoeven we ons niet te vermoeien met de zoektocht naar collectieve verantwoordelijkheid achter de daad. (Vooral niet wijzen naar het antisemitische boegbeeld Iran, totdat het tegendeel is bewezen! – zo wordt tegen Israël geroepen. Ja ja.) Die reflex is er ook bij die aanslag in Denver. Daar kon die ‘eenzame wolf’ echter doen wat hij deed, omdat de vrijheid van wapenbezit in de USA boven veiligheid gaat – zoals bij ons het recht om gevaarlijk hard te rijden steeds meer gaat prevaleren. De ‘license to kill’ wordt een collectief beleden mensenrecht.

Een reflex van bagatellisering is er tenslotte ook bij de aanslag op het gemeentehuis in Waalre. Het mag geen aanslag heten. Het zal wel de wanhoopsdaad zijn van een enkeling. Maar wat nu als de dader een lid is van dat groeiende legioen der ‘gekwetsten’ in onze verwende samenleving? Als hij hoort tot de Verongelijkten, die hun eigen belang verheffen tot een suprema lex en zichzelf de hoogste rechter in hun eigen zaak achten? Hoezo is dat geen trend op collectief niveau? Hoezo zouden er geen terroristen worden geboren uit de voedingsbodem van onze ‘sentimentele samenleving’ (Dalrymple)? Staan we ten minste open voor deze analyse?

Ik wind me nog steeds niet op. Maar het stemt me allemaal wel tot nadenken.

Geef een reactie